AP9: un saqueo ao pobo consentido pola Xunta de Galiza

Que non haxa ninguén que teña que responder polas privatizacións da AP9 nin pola prórroga da concesión fala moito das institucións e das leis que temos. Por iso nós dicimos que as institucións non son iguais para todos. Cando falamos de ruptura e de nacionalismo non nos referimos a abstraccións

Un saqueo sen responsables ante a xustiza

A da AP9 é a historia dun auténtico saqueo. Xa falamos no seu momento sobre como se puido xustificar a privatización dunha infraestrutura cuxa xestión non é en absoluto complicada, sobre como se xustifica a socialización das perdas que cando hai que rescatala e como, despois de ser rescatada, sobre como foi privatizada, vendida a Sacyr Vallehermoso por 900 millóns de euros quen, despois de poucos anos, vendeu, á súa vez, sen facer un só investimento e tirando plusvalías millonarias

Privatización e prórroga da concesión

Nunha infraestrutura que se privatiza por 900 millóns de euros e que de 2011-2048 se van cobrar 9500 millóns de euros en peaxes, os investimentos previstos para eses mesmos anos son de 148 millóns de euros e os gastos financeiros 1600 millóns de euros. Estes datos evidencian un escándalo permitido por decisión concretas do Partido Popular cando no 2003 vendeu a AP9 e cando no 2010 prorrogou a concesión ata o 2048.

Dúas das tres austoestradas do estado español de 75 anos nas que se cobran peaxe están en Galiza.

Desde a súa privatización as peaxes encareceron un 60%. Unha porcentaxe que duplica o IPC durante ese período.

Nos últimos 7 anos Audasa acadou uns beneficios de 400 millóns de euros. De 2008 a 2012 os socios repartíronse dividendos por 243 millóns de euro.

Benefícios escandalosos, práctica monopolística

Nunha situación con racionalidade económica, nun sector con prezos regulados as peaxes deberían servir para cubrir os custes de explotación, amortizar o investimento e, mesmo, segundo a lóxica que prevalece nas sociedades capitalistas establecer una marxe de beneficio para a empresa que retribúa a achega de capital dos accionistas. Pero en Audasa, aproveitándose do seu monopolio, e da complicidade dos gobernos, a rendibilidade do capital non é normal. Non está dentro dos límites do razoable. Non se move nas marxes das empresas en situación de competencia.

Ano tras ano a rendibilidade sobre ventas supera o 50%, una cifra extraordinariamente elevada que non está ao alcance de prácticamente ninguna empresa que actúe en mercados abertos á competencia.

É disparatada a rendibilidade do capital investido, o capital social de Audasa son 196 millóns de euros e alcanza ano tras ano una rendibilidade media do 30%.

Se comparamos os beneficios antes de impostos acumulados desde 2006 co capital social acádase unha rendibilidade acumulada do 290%. Os accionistas gañaron o triple nestes anos do que achegaron á sociedade

O maior investimento: reducir gastos de explotación despedindo persoal

En poucos anos, a autoestrada do Atlántico pasou de 156 km aos 219, aumentou un 28% os km, pero os ingresos pasaron de 47 millóns de euros a 119, subiron un 156%. Unha situación de abuso de poder, de monopolio, que indigna aínda máis cando se comproba que ese beneficios non foron para mellorar a autoestrada. O maior investimento que fai Audasa é automatizar o cobro e despedir á xente, reducindo os gastos de explotación todos os anos polo despido de persoal.

O mesmo sucede coa eliminación de peaxes. Unha garantía para a empresa cobrar dos cartos de todos os galegos e galegas a través da Xunta.

Os datos evidencian un atraco que contou coa permisividade de alguén.

Concedéndolle a Audasa unha marxe folgada de beneficio do 10% sobre o capital social todos os anos, as peaxes poderían reducirse entre un 30 e un 35%.

Isto é un saqueo consentido. Un beneficio garantido con risco 0

Unha autoestrada que non sae de territorio galego debe ser xestionada polo goberno galego

A AP9 é una autoestrada que transcorre íntegramente por territorio galego, que une 4 das ciudades máis importantes de Galiza, que atravesala custa máis de 40 euros, que é decisiva para a economía de Galiza, das familias, das empreass, do transporte, pero que é secundaria para o global da economía do Estado, cae de caixón que a Xunta de Galiza ten que asumir a xestión desta infraestrutura.

O resto é venderse a intereses alleos. Alleos a Galiza e alleos á xente traballadora do noso país.

O negocio de Alcoa e as industrias de enclave

Compre que as urxencias e os debates apresurados non nos aparten dunha liña política que cuestione o sistema e o réxime corrupto do Estado español nos últimos 30 anos.

E digo que unha cousa é defender os dereitos dos traballadores e traballadoras de Alcoa e outra ben diferente é non cuestionar un gran negocio dunha multinacional americana e das eléctricas, coa complicidade do Goberno español, e á nosa costa, pagado a través da factura da luz.

Os traballadores como anzol

Coma no caso de Ence, a utilización dos traballadores como anzol para que a esquerda se entreteña coa árbore en lugar de ver o bosque, debe ser abordada sen rodeos -deixando claro, iso si, que na nosa oposición a este tipo de empresas cremos necesaria unha saída digna para os seus traballadores- e sen esquecer que colocando nunha balanza o emprego directo que crean estas empresas e o emprego que destrúen ou que impiden crear por abocarnos a determinados modelos de explotación económica, a nosa posición a respecto da situación destes traballadores é adecuada.

E digo máis, fronte a utilización por parte da empresa dos postos de traballo como elemento extorsionador para seguir lucrándose e a tentación de ceder á chantaxe sen modificar a cuestión de fondo, o mellor camiño para os traballadores de Alcoa, e para todos e todas as traballadoras, é denunciar claramente o gran saqueo que significou a operación Alcoa-Inespal, que busca nos paises onde se establece electricidade asequible, permisividade ambiental e man de obra barata.

É suficiente a información.

Historia dunha privatización

Inespal era unha empresa pública con 12 centros de traballo que en 1998, durante o goberno Aznar, e despois de 2 anos de beneficios, privatizouse vendéndose por 410 millóns de euros á multinacional americana Alcoa.

Pero descontáronselle 200 millóns para o pago de débedas anteriores -xeradas fundamentalmente polos procesos de investimento e modernización - e outros 100 máis tras unha serie de reclamacións.
Ademais, conseguiu un prezo especial para a electricidade durante quince anos. Estes 15 anos remataron en 2013, ano a partir do cal, ante as amenazas da empresa de pechar, o Estado outorga unha subvención á factura eléctrica a través do pago polo "servizo de interrumpibilidade", para que estas fábricas paren no caso en que sexa necesario por un exceso de demanda eléctrica. Un servizo que non semella moi necesario nun país cunha evidente sobrecapacidade de producción eléctrica.

Aínda así as chamadas empresas electrointensivas levan anualmente entre 500 e 600 millóns dos euros que se pagan na factura de electricidade por todos e todas as consumidoras, como parte dun recibo no que pesan moito todos este tipo de prebendas outorgadas ás eléctricas.

Naquel contrato de compra, Alcoa comprometiase a investir 390 millones de euros nos dez primeiros anos, incrementar a súa actividade, desenvolver novos produtos e manter o emprego.
Como poderedes imaxinar, nada de nada.

Ademáis, unha gran parte das reservas de carbón galego esgotáronse para servir a Alcoa e é unha das industrias que máis emisións contaminantes produce en Galiza.Colocáronse dúas térmicas, soportamos os seus impactos no país, os ríos cheos de minicentrais, os montes cheos de muiños de vento, e a cambio, que obtemos? Pagamos a luz ao mesmo prezo que calquera no Estado español, e se poñemos impostos autonómicos para compensar os impactos, segundo a nova lexislación, poderíasenos sumar á factura.

Non debe de quedar fóra deste asunto tamén a vergoñenta privatización do sistema eléctrico executada por Aznar, apoiada por PP e PSOE, que deixou de ser un servizo público para ser un negocio controlado por moi poucas mans.

Eléctricas subvecionadas, consumidores paganinis

Así, Alcoa contenta, pois cos beneficios pagados polas arcas públicas investiu fóra, e contenta seguirá mentres se lle garantan as prebendas. O mesmo que as elétricas, que en vez de ter que competir para ofrecer un prezo competitivo, cobran a prezo de consumidor a unha industria que en Galiza chegou a supoñer ate o 40 % do consumo eléctrico.

Os damnificados, os consumidores, que son os paganinis, e uns traballadores sobre os que pesa a espada de Damocles. Porén, os parches non valen. O que valen son só as solucións que rematen co expolio. Non confundamos os intereses de Alcoa cos das clases populares de Galiza.

Partido Popular, 30 anos traizoando aos gandeiros e gandeiras deste país

Fala vostede, señora conselleira, de problemas coxunturais e estruturais. O que non di é que os problemas coxunturais eran moi previsibles. E non é que o digamos agora a touro pasado, é que o dixemos aquí hai un ano. E non é que o dixesemos só aquí no Parlamento, é que os problemas que iamos ter nun contexto de final do sistema de cotas díxoos calquera persoa que soubese do tema. Entón, ante un problema previsible como é o final do sistema de cotas non se pode tardar dous meses en dar solucións; ou indicios de solución

Señora Conselleira, vostede non está do lado dos gandeiros. Non o demostraron nunca. Igual que non están de lado da sanidade pública, están do lado da Púnica. Señora Conselleira, o de estar de lado dos gandeiros hai que demostralo cos feitos e ao longo da historia e non con palabrería.

O 17 de xullo, o día da gran mobilización en Compostela que iniciou as mobilizacións dos gandeiros, cando xa levaban varios meses preparándose e cando vostede dicía que todo estaba ben, vostede asegurou na Televisión de Galicia que o problema “non era para tanto” e que “as mobilizacións non sirven”. Pero algunha industria está comezando a prometer subidas de prezos non é grazas ao seu labor, é grazas á mobilización dos gandeiros e grazas a que a sociedade galega apoiou e se solidarizou cos gandeiros. E sabe por que contou con apoio popular a mobilización dos gandeiros, que poden causar, evidentemente, molestias? Porque moitos dos traballadores e traballadoras deste país se sinten identificados cuns traballadores cuxo traballo de sol a sol non lles dá para vivir. Porque non é unha cuestión só do sector lácteo, é que cada vez a máis traballadores e traballadoras, aínda que teñan traballo, este non lles dá para vivir dignamente. Entón aí está unha sociedade que se mobiliza e que vostedes teñen que escoitar á forza. Se non se mobilzasen vostedes estarían no discurso no que estaban hai catro meses.

En Francia, mentres vostede dicía que non era para tanto, o goberno xa estaba sentado coa industria e a distribución, e o 24 de xullo fixo público un acordo. Hoxe estamos a 15 de setembro, dous meses señora Conselleira, e vostedes agora presumen dun acordo aínda non aceptado polo sector que se parece moito ao de Francia. Dous meses señora Conselleira.

Ollemos as “Recomendacións políticas do Comité das Rexións”, 30 de xullo de 2013. A ver que fixo vostede cando xa se sabía que ían acabar as cotas.

“Petición de realizar urxentemente estudos complementarios para evaluar as repercusións territoriais da supresión das cotas; petición de realizar unha valoración realista das perspectivas de produción, consumo interno e exportación a medio e longo prazo; petición de realizar un estudo de comparativa das políticas dos grandes países produtores así como unha evaluación precisa da involución suíza [que xa se liberalizara anos antes]; petición da evaluación do impacto das negociacións bilaterais en curso [e iso non significa vir aquí dicir cando o señor Feijóo vai a México que estivemos falando do leite, etc.]”

Fixeron algo disto, señora Conselleira?

“Petición de examinar as posibilidades de adaptar na Unión Europea medidas tomadas por outros estados para xestionar as posibles crises do leite.”

Fixeron algo disto? Nós non coñecemos nada. Non coñecemos ese Plan Estratéxico que vostede, unha vez iniciadas as mobilizacións, din que están dispostos a facer cos sindicatos. Despois de varios meses do final do sistema de cotas vostede está disposta a elaborar un Plan Estratéxico? E que dixeron antes, señora Conselleira? Polo tanto, menos palabrería e máis feitos.

Vostedes non están do lado dos gandeiros porque non é a primeira vez que deixan tirado este sector. Vostede esixe ao sector que se organice, que transforme os produtos, que traballe o I+D+i…, e vostedes, que fixeron? Vostedes cada vez que os labregos intentaron organizarse para crear complexos industriais propios boicotearon os seus intentos. Nos 90 con Leyma, no ano 2012 con Alimentos Lácteos. Que fixeron vostedes co intento de crear un grupo lácteo galego? Que fixeron vostedes con Alimentos Lácteos? Como vostedes non controlaban politicamente unha iniciativa das cooperativas nas que estaba Feiraco, vostedes torpedeárono e apoiaron a cinco cooperativas e puxeron á fronte a dous amiguetes do Partido Popular. Despilfarraron 8 millóns de euros e agora vostede lle vén esixir ao sector que se organice. E vostedes que fixeron?

O que pasa é que existen intereses contrapostos. E sempre que hai intereses contrapostos vostedes sempre rompen polo mismo lado.

Vostedes dixéronlle aos gandeiros e gandeiras deste país que apostasen polo modelo que, dicían, era o da modernización: o da produción intensiva, o de endebedarse para comprar cota, o de endebedarse para comprar tecnoloxía; vostedes apostaron por un modelo intensivo e non extensivo de aproveitamento das terras. Vostedes non fixeron os deberes na ordenación territorial nin no aumento da base territorial. Vostedes dixeron que había que ser eficientes e competitivos e os gandeiros fixeron os deberes. Os que non fixeron os deberes foron vostedes. E nós non cremos nese modelo para o noso país. Nós cremos que o modelo que vostedes defenden, ideoloxicamente, para este país, prexudica aos gandeiros deste país. O que vostedes chaman libre mercado, libre comercio, non é máis que darlle máis ferramentas aos Carrefour, aos Alcampo e aos Mercadona para que sexan eles os que deseñen as políticas agrarias dos países e para deixar cada vez máis desprotexidos aos gandeiros e gandeiras. Ou acaso non era previsible, nun escenario de desregulación, que baixasen os prezos, que houbese volatilidade dos prezos? Claro que era previsible! E vostedes dicían antes do final do sistema de cotas que era unha oportunidade para Galiza…, ou invento eu estas palabras señora Conselleira? Era unha oportunidade para os nosos gandeiros cando toda a xente que facían informes sobre o asunto dicía que aqueles países que non tivesen unha industria transformadora potente e que non tivesen base territorial competían en desvantaxe. E que fixeron vostedes para que os gandeiros e gandeiras galegas competisen en igualdade de condicións? Melloraron a base territorial das explotacións? Axudaron a ter unha industria de transformación? Axudaron a que houbese un complexo de I+D+i agrario neste país? Non. Vostedes desatenderon todo iso.

Onde estaba ese Plan Estratéxico? Non o había. Vostedes desatenderon os deberes máis básicos. Vostedes mandaron un documento do Programa de Desenvolvemento Rural que debe rexir para as políticas agrarias deste país de 2014 a 2020 -aínda non está aprobado- no que non constaba nin un só parágrafo sobre o impacto que tería o final do sistema de cotas para as pequenas e medianas explotacións.

Se agora comeza a verse algún movemento por parte da industria, do ministerio ou da Xunta de Galiza é porque os gandeiros levan case dous meses manifestándose e non “de festa”. E vostede sabe o que lle custa a unha persoa que ten unha explotación gandeira estar nas rúas co tractor. E vostede sabe o que custa estar polo día bloqueando as industrias e indo a muxir á casa e ter que tirar ese leite. Vostede sábeo. E sabe cal é a situación anímica destes gandeiros hoxe en día. E grazas a esas mobilizacións que vostede desprezou está comezando a moverse.

Agora hai un documento aprobado no ministerio que ademáis da cantinela que trae -tamén hai algunha cousa positivo nel, por suposto- non di nada novo. En teoría, o que vostede dixo aquí do equilibrio da cadea do leite e da transparencia nas relación comerciais xa se solucionara no acordo do señor Feijóo de novembro de 2012, xa se solucionara co Paquete Lácteo e xa se solucionara ca reforma do Paquete Lácteo. Entón, os gandeiros, e nós, estamos fartos de falsas promesas que nunca se cumpren. Polo tanto, o que van esixir os gandeiros son feitos e non palabras. E sabemos que os gandeiros, pola súa situación económica, anímica, etc., están desexando voltar á súa vida normal e que necesitan vender o leite… pero tamén quero darlle un humilde consello aos gandeiros: que non baixen a garda, que non se fíen de vostedes porque vostedes non son de fiar. Non se pode baixar a garda. Que os gandeiros e a sociedade sexan poder democrático exercente. Porque a sociedade apreza o valor que fan os gandeiros no noso rural e porque hai moita xente doutros sectores que sabemos que vostedes nos levan a un modelo de explotación dos traballadores. Hai moita xente nesta loita e os gandeiros non están sós. E non nos podemos fiar dun goberno que leva 30 anos traizoando aos gandeiros e ás gandeiras.

Intervención no pleno do Parlamento galego o día 15 de setembro na comparecencia da Conselleira de Medio Rural.

a

Crónicas do Hórreo

 

Tres cousas, entre todo o que fixen esta semana pasada no Parlamento, que seguro que vos resultan de interese:


1. Rexistramos unha proposta non de lei para que Galiza sexa terra de acollida e para que a Xunta de Galiza inste ao goberno español a acoller máis refuxiados sirios dos que propón a Comisión Europea* pois, segundo esa proposta, a Galiza, por poboacion, tocaríalle acoller 707 persoas. Cantidade máis que asumible polo noso país. Así mesmo, propuxemos unha declaración solemne do Parlamento Galego en solidariedade cos refuxiados.
 

2. Na Comisión nº3 de Economía, Facenda e Orzamentos, na que preguntabamos polas acción que tiña pensado levar a cabo a Xunta a raíz dos datos que aparecen na Memoria de 2014 sobre a situación económica e social de Galiza feita polo Consello Económico Social de Galiza (que preside Corina Porro, non Ho Chi Minh), decubrimos que a Xunta non vai facer nada ao respecto porque, na súa lectura do informe, Galiza vai ben, malia que a Memoria do CES deixa meridianamente claro que, atendendo aos indicadores económicos e sociais, a suposta recuperación do PP non é máis que unha estratexia propagandística para as eleccións cos pés de barro.

E se tedes tempo ollade vós mesmos: 

http://www.ces-galicia.org/sites/default/files/docs/memoriasoc/G14-consideracions.pdf

3. Comprobamos, pola negativa do Partido Popular a volver abrir a comisión sobre as Caixas de aforro, tal como lle solicitamos na mesma Comisión nº3, que este partido non ten ningún interese en furar neste turbio tema e que segue a ser un caso de esvaecemento no espazo-tempo debido a causas paranormais. Fúrtase información vital para que a cidadanía entenda quen foi quen nunha das maiores estafas recentes do noso país.

*A CE, con posterioridade a esta PNL nosa, pide ao E. Español que acolla uns 12.000 refuxiados, polo que os correspondentes a Galiza xa non corresponden coa cantidade que aquí damos.
 

O leite, o rural e o libre mercado

Asistimos cunha mestura de amargura e esperanza á vaga de mobilizacións en defensa do sector lácteo. Amargura, por comprobar que como país non somos/fumos quen de artellarnos politicamente para asegurar o presente e o futuro dos nosos sectores produtivos, por comprobar que o goberno da Xunta non ten vontade nin capacidade política para reverter a situación de envellecemento e abandono do noso rural. 

As solucións que require o leite son de urxencia para evitar o peche de explotacións nun momento conxuntural, pero non deberíamos deixar de lado a análise profunda das causas políticas que nos levan á desertización do rural, ao subdesenvolvemento doutros sectores agrarios, ao noso déficit en produción alimentaria, á especialización de Galiza na produción agraria de materias primas de baixo valor e pouco xeradoras de emprego.

De fondo subxace que as políticas que se levan a cabo son o froito de abrazar o neoliberalismo como única solución. 

Porque a continua desregulación ou como eufemisticamente se chama “liberalización” non provoca maior liberdade dos gandeiros nin da pequena industria para operar, nin oportunidades, como se cansou de repetir o PP e incluso forzas de esquerda, senón que é un paso máis para que as grandes empresas o gran capital sexan os que verdadeiramente deseñen o noso futuro como país. 

Contábame un dos progresistas que non cuestionan o neoliberalismo que unha das cuestións que estaban a axudar na crise era que determinada empresa de distribución quería concentrar a produción do seu leite en Aragón, cunha macroexplotación onde concentrar os seus insumos baixo a coñecida fórmula da integración vertical. E qué esperaba logo?A lóxica monopolística do capitalismo é clara. Estas empresas deciden, tiran plusvalías, pero non asumen os custes das consecuencias ambientais e sociais que si son asumidas polos orzamentos públicos. 

Nas negociacións da nova Política Agraria Común que marcará os destinos do rural en Europa nos vindeiros anos, nin o goberno da Xunta, nin populares, nin a socialdemocracia cuestionaron a liña desrregulatoria como camiño a seguir. E as consecuencias son evidentes. 

Deixar a produción alimentaria dun país en mans do chamado mercado, que na alimentación significa que decidan as multinacionais, será seguir camiñando cara o deserto rural. 

Precisase política pública. Precísase protección e apoio. Xusto o contrario do que se leva facendo nos últimos anos. 

Non hai política pública industrial, de ordenación do territorio e de mobilidade de terras máis alá das publicacións no DOG, e progresivamente se desmantela o sistema público de investigación e extensión agraria e forestal.

Sen unha política pública ao servizo do pobo e potente non será posible desenvolver sectores agrarios hoxe subdesenvolvidos pero con potencial para así facilitar a incorporación de xente moza ao agro e ao rural.

Que se saiba que defendemos as medidas de urxencia para salvar as explotacións pero que se saiba tamén que dentro do modelo de política agraria escollida o que estamos a vivir non é un fallo puntual do sistema senón que será tónica xeral e periódica do sistema.

Porque xa que se fala tanto de soberanía, temos que decidir quen ordena o país, quen decide como producimos, como nos alimentamos ou de onde veñen os alimentos. Ou o deciden os poderes públicos como representación do sentir popular (ben sei que isto é unha quimera) ou o deciden ENCE, Mercadona etc.

A falla de políticas eficaces contra a desertización e perda de peso do rural, non se produce fundamentalmente pola ineptitude dos dirixentes do PP senón polo desenvolvemento dun modelo de concentración económica e poboacional no eixo atlántico de Galiza e dun amplo espazo fornecedor de recursos, madeira, enerxía, alimentos baratos no resto do país.

Ao PP interésalle o que vemos porque defende os intereses dos que queren campo libre para explotalo.

E fronte a isto, o reto ademais de solucionar o inmediato é formular unha alternativa, real e realista, pero alternativa. Para hoxe e non partindo de modelos idealizados e contando co que nunca se contou nas políticas do rural, feitas sempre con visión urbanita, senón co coñecemento e opinión da xente que vive no rural e do rural.

Un Comisión de Estudo para o futuro do rural no Parlamento Galego

Por iso, e a risco de que nos tilden de inxenuos, AGE vén de propoñer no Parlamento Galego unha Comisión de Estudo para o futuro do rural e os sectores produtivos onde participen organizacións e persoas que poidan achegar á construción desa alternativa necesaria se de verdade queremos mudar o estado das cousas.

Para o leite, para a horta, para o monte, para o patrimonio, para as infraestruturas, para a enerxía, para os servizos sociais, para a loita contra o cambio climático...

Solucións para os gandeiros e gandeiras do sector lácteo

As mobilizacións sirven 

Señora conselleira, de algo sirven as mobilizacións, sirven para que vostede e o seu goberno se enteren de que hai un problema no sector leiteiro galego. Para iso se fan as mobilizacións, para chamar a atención cando os cauces normais non funcionan.

15.000 gandeiros e gandeiras estiveron nas rúas de Compostela, máis de 2000 en Santa Comba o outro día, para que vostede se entere de que hai un problema.

Non sei se pensa vostede que esa xente sae a rúa por hobby. Tampouco sei se vostede sabe o que custa xestionar unha explotación leiteira e vivir dignamente dela. Non sei se vostede sabe o que esa xente traballa, se prepara e se esforza. E non sei se pensa vostede que as manifestación as fan para pasalo ben. Para iren de festa.

Pero vostede, o mesmo día que saíron á rúa 15.000 gandeiros, e non só gandeiros -tamén persoas que son conscientes de que si se vén abaixo o sector lácteo, se pechan máis explotacións, o medio rural en Galiza desaparece-. E non sei se se dá de conta de que ese mesmo día vostede dixo que a situación non era para tanto, que non era tan grave.

Incluso, hai 15 días escasos, vostede dixo que era peor a do 2012. Hoxe xa nos enteramos por que era peor a do 2012: porque os custos dos insumos eran máis caros no 2012. Claro, era unha cuestión que dependía da Xunta de Galiza naquel momento, e agora xa, grazas ás xestión do señor Feijóo, baixou o petróleo e por iso agora estamos nunha mellor situación. Pero é que, ademáis, que lle soluciona a un gandeiro que sexa mellor ou peor a do 2012?

Cobrar por baixo dos custes de produción
  
O que si importa é que hai un 30% das explotacións que está cobrando prezos que non chegan, nin de lonxe, a cubrir os custes de produción. E xa hai moitos meses que o vimos denunciando. Xa hai moitos meses que vostede respondeu cunha mestura de falta de sensibilidade, de empatía, de respecto polos propios gandeiros e gandeiras, de respecto polo país, dun xeito inconmensurable.

Falta de modelo, falta de goberno

Vostedes non son recén chegados aquí. Sabe que resume perfectamente o que sempre vimos dicindo, que o que falla aquí é a política e os gobernos do Partido Popular que levan gobernando este país 28 de 34 anos? Sabe o que resume iso? Que a mesma explotación que aquí está en perigo de pechar, noutro país non o está. Esa é a diferenza. Nun país onde se fixeron políticas de ordenación do territorio, onde se fixeron políticas de fomento da industria e non se utilizaron as Caixas para facer urbanizacións no Mediterráneo, nun país onde se fixera un marco normativo, e un marco de organización da cadea eficiente para que non se producirán abusos, as mesmas explotacións, cos mesmos recursos, coas mesmas capacidades, terían gandeiros e gandeiras que poderían vivir sen problemas, e aquí poden pechar.

Aquí non están perigo de pechar explotacións que non sexan competitivas, non están en perigo de pechar explotacións porque non fixeran os deberes os gandeiros, aquí están en perigo de pechar explotacións porque vostedes non fixeron os deberes que tiñan que facer. 

E hoxe saímos de aquí máis preocupados aínda, porque vostede compareceu aquí, disque para dar solución aos gandeiros. Hoxe. Porque a necesitan de hoxe para mañá. Pero vostede o que veu a dicir aquí é un vademécum de todo o que fai a Consellería, e o que fai calquera Consellería. É dicir: subvencións para isto, subvencións para o outro… Pero non nos dixo as tres ou catro solucións que teñen pensadas para xa, para sacar o sector desta situación límite. Porque aínda que vostede o negue, hai explotacións que están nunha situación límite.
 

E é normal, porque vostedes son un goberno ausente. Non hai goberno. Vostedes son unha mala delegación do goberno do Estado.

A importancia do sector primario en Galiza

Saben vostede que no lácteo, o sector primario en Galiza representa un 1,26% do PIB e no Estado español, menos de 10 veces menos, o 0,15%. Acaso poden ser as mesmas as axendas do goberno do Estado cando o sector pesa o 0,15% e a do goberno dun país cuxo sector primario pesa o 1,26%? Dun país que é a novena rexión produtora de Europa? Pois non é só que sexa a mesma, senón que vostedes fan de delegación do goberno do Estado. 

É que vostedes non viviron nin un só momento de tensión co goberno do Estado, de tensión política coa Unión Europea para defender modelos contrarios aos que está aplicando a Unión Europea e que están a prexudicar a nosa agricultura. Ningún. Sumisión total. Vostedes nin siquera anunciaron aquí cales eran os obxectivos de Galiza para a negociación da PAC, Política Agraria Común, que fixou unha desregulación aínda maior do mercado. 

Libre mercado para só para os de abaixo

Ese libre mercado que tanto defenden vostedes. Non hai libre mercado, hai maior liberdade das distribuídoras para seguir abusando dos sectores primarios. Que liberdade ten hoxe en día un gandeiro galego no noso país? A liberdade de asinar, se ten sorte, que lle veña unha persoa recoller o leite nas condicións que lle poñan e no prezo que lle poñan. Esa é a liberdade que ten.

A única liberade que ten que é saír á rúa e berrar para que vostedes se enteren, e vostedes tamén lla queren negar. E vostede aínda di: “Se servise para algo eu poríame á fronte”. Ningúen a necesita á fronte dunha manifestación señora conselleira. Debería estar vostede á fronte dun goberno que merecese tal nome e vostede non o está.

Os recortes do PP en I+D+i

As súas manifestacións durante estes meses son un auténtico espectáculo. Vostede dixo en Lugo que moita da crise do lácteo tiña que ver coa debilidade das políticas de I+D+i. E vostede non ten nada que ver? Vostede quere que lle volva repetir o que están facendo vostedes co Centro de Investigacións Agrarias de Mabegondo, máis ca recortar? Máis ca tratar de sospeitosos a aqueles que queren facer ben o seu traballo? Vostede recortou do 2012 para o 2013 o 36% do persoal deste centro, o 46% do persoal investigador, poñendo en risco moitos recursos que poderían vir de Europa e do Estado porque non hai suficientes investigadores. Vostede di que a culpa é de que non hai I+D+i como se vostedes acabaran de chegar aquí.

Falta de goberno e crise demográfica

En definitiva, xa llo dixen, vostedes non fan os deberes. Nin o problema da terra, nin o problema da industria nin o marco normativo. Porque vostedes non tiveron nunca un proxecto para o rural deste país que non fose diferente ao que estamos a ver que é o desmantelamento, o abandono e a desertización do rural. Hai pouco dicía a conselleira de Traballo, tamén coma se fose unha desgraza divina, que Galiza podía perder nos próximos 30 ou 40 anos un millón de habitantes. Evidentemente está perdendo 15.000, 17.000… todos os anos perdemos unha enorme cantidade de habitantes. Acaso non ten nada que ver esa perda de habitantes ca falla de capacidade ou de vontade do seu goberno de ter políticas eficientes para os sectores produtivos? É que estes anos de crise a xente non buscou refuxio nas actividades agrarias ou gandeiras? E aínda así destruíuse emprego no rural, emprego agrario. Mentres, noutras  Comunidades Autónomas que están ao lado medraban as axudas á incorporación e multiplicaban incluso ás que había aquí neste país. 

Mala negociación da PAC

Vostedes prefiren facer electoralismo e non política. Por iso, cando van a un proceso importante para este país, nunca expoñen os obxectivos a acadar, porque aí se exponen ás críticas se non se acadan eses obxectivos. Fixeron o mesmo coa PAC. E venderon coma un logro manter o status quo anterior, cando este consistía en recibir o 3% das axudas cando Galiza significa o 6% da produción agraria final.

Plan Estratéxico para o lácteo

Ademais, vostedes non fixeron o máis mínimo exercicio de planificación e de previsión. Vostedes deitáronse á bartola. Vostede acaba de anunciar que está disposta a facer coas organizacións agrarias un plan estratéxico. En agosto de 2015. Cando o 1 de abril de 2015 rematou o sistema de cotas. Onde estaba o plan estratéxico do final do sistema de cotas? Porque calquera persoa que soubese o que significaba un escenario sen cotas e con liberalización do mercado sabía que a base territorial é fundamental e que os países que non a teñen contan cun hándicap. Galiza compite en desvantaxe con outros países de Europa. Quen non teña unha industria transformadora potente ten un hándicap. Galiza conta con ese hándicap. E outro hándicap que cita calquera experto é a ausencia dun marco normativo que equilibre a cadea do leite. Galiza tampouco contaba con iso. En todo o que se lle pode atribuír a un goberno, vostedes fallaron. E só  pode vir aquí a dicir que Galiza conta cunhas condicións climatolóxicas moi boas para a produción de leite. Igual que Brasil e Arxentina teñen unhas grandes condicións para producir soia, o cal non significa que iso incremente o benestar da poboación de Arxentina e Brasil, senón que significa o enriquecemento de industrias foráneas.

Señora conselleira, hai que facer política e vostede non veu aquí a facer política. Vostede veu aquí forzada por unha situación e, como sempre o seu goberno, actuando a curto prazo de xeito electoralista, propagandista, pero sen solucións.

E é normal que tamén tarden en reaccionar e empecen tres meses despois do final do sistema de cotas a tomar medidas, porque mover algo que está moi enferruxado e ao que non están acostumados, que é a traballar seriamente, custa moito. 

Modelo francés

Dar subvencións de xeito ordinario non é intervir políticamente. Política sería facer algo parecido ao que fixeron en Francia. Sentar a todas as partes do sector e poñelas de acordo. Vostede cita as leis da competencia. Quere dicir que vostedes non teñen ningún tipo de capacidade de influencia sobre as autoridades que regulan a lei de competencia? Porque tamén lle digo, unha lei da competencia e unhas autoridades que permiten que existan abusos como os que se dán no sector leiteiro non me valen. Se, por un lado, a distribución está continuamente utilizando o leite como produto reclamo e vendendo a perdas e neste país non se lle puxo nin un só euro de sanción á distribución e, por outro lado, sabemos que a industria está facendo diariamente prácticas de abuso sobre os gandeiros e non pasa nada, aquí, ou fallan as leis ou fallan as autoridades da competencia.

No plan estratéxico tamén tiñan que indicar que recursos van poñer para mobilizar terra para que as explotacións dependan menos da compra de insumos e, polo tanto, dependan menos da volatilidade dos insumos no mercado. Non dixo nada diso. E a proba de que non teñen nada preparado é que tiveron que desviar a atención con tempos pasados, gobernos anteriores… 

Herdanza recibida? 

O PP leva décadas na Xunta de Galiza

Pero vostedes como Partido Popular de Galiza non poden falar de herdanza recibida. Aquí os únicos anos que non houbo goberno do PP do foron 6. E vostede quere facer responsable a eses 6 anos do que non se fixo no resto dos 30? Vostedes tiveron tempo suficiente para implantar un modelo de rural e un modelo de sector lácteo, e iso é o que temos. É polo que vostedes apostaron. Un rural envellecido, un rural cun abandono evidente e un rural sen expectativas de futuro. Iso é o que vostedes deixaron.

Resposta á Conselleira de Medio Rural na súa comparecencia sobre o sector lácteo do 4 de agosto no Parlamento Galego.

Nova lei de estradas de Galiza

Unha lei de estradas ao servizo das construtoras

Rubau, FCC, OHL, Sacyr, Copasa, Asignia, Sando, Nexo, Aldesa…

Que teñen en común estas empresas? Dedícanse a construír infraestruturas, son donantes do PP e facían parte da comisión de infraestruturas do PP, comisión creada na que tamén estaba o señor Lapuerta e o tesoureiro Bárcenas.

O PP di que non sabía que Bárcenas estaba desviando millóns e millóns a contas de Suíza, non sabemos se o PP tamén descoñecía que os empresarios que se benefician dos contratos de infraestruturas, ademáis deseñaban as políticas de infraestruturas do PP.

Todas as empresas nomeadas foron adxudicadas, entre os anos 2001 e 2012, con contratos por valor de 12.000 millóns de euros por gobernos do Partido Popular.

Para o negocio das construtoras hai cartos, para outros servizos non

Sempre hai cartos para as construtoras.

Entre 2008-2012 máis de 1500 millóns de euros anuais tanto nos orzamentos estatais coma da Xunta foron destinados a infraestruturas. Nos anos seguintes nunca baixaron de 1000 millóns de euros anuais mentres se recortaba en servizos esenciais para a poboación.

A Conselleira de sanidade declarou recentemente que o sistema sanitario galego non é sostible economicamente, tamén, en datas recentes, púxose en dúbida a sostibilidade do sistema educativo universitario galego. Sanidade, educación son o tipo de investimentos que non interesan ao PP.

O PP prefire continuar co vello modelo produtivo que interesa ás construtoras.

O PP só saca a calculadora da sostibilidade para os servizos esenciais como poidan ser as escolas, servizos de correos ou médicos no rural, pero esquecen todo tipo de cálculo cando se trata de construír infraestruturas inútiles, infraestruturas que non conectan os portos, que non teñen en conta a intermodalidade. Cando se trata de desbaldir cartos para dar negocio a determinadas empresas, o PP refúxiase no carácter “técnico” da lei de estradas.

Escatímase en I+D+i, sanidade ou ensino, séguense a despilfarrar en autoestradas como se foramos ricos.

Administración, construtoras e corrupción

Detrás de estes máis de 1000 millóns de euros anuais que se dedican a infraestruturas está a corrupción. Corrupción que paga e financia ao PP.

Unha nova lei chapuceira

Esta nova lei de estradas vén lavar a cara á chapuza que representaba a anterior lei de estradas, impulsada polo inefable Agustín Hernández, e aprobada hai só ano medio. Na presente lei, o PP incorpora moitas das enmendas que a oposición fixera e que daquela, o partido do goberno, desprezara.

Taxas por circular

O máis grave desta lei é que abre a porta á introducción de taxas nas estradas hoxe gratuítas.

Nula protección ambiental, nula racionalización

A Lei de estradas non introduce ningunha novidade na racionalización do investimento en infraestruturas, na protección ambiental e no que ten que ver co cambio climático, no consumo enerxético, no coidado da paisaxe o na seguridade viaria.

Séguese apostando polo despilfarro e a irracionalidade en infraestruturas, apóstase por darlle negocio a empresas do sector obviando o tan cacarexado cambio de modelo produtivo.

Nulo caso ás recomendacións da Comisión Europea, dos técnicos e dos economistas. O importante, o negocio dos amigos

Ata a Comisión Europea pasa pola esquerda ao PPdG. Segundo o Informe para a estabilidade económica do Reino de España de finais de 2012, a Comisión Europea di:

“En España xa se abordou en gran medida o tradicional déficit de infraestruturas de transporte. A ampla rede de autopistas, liñas ferroviarias de alta velocidade, aeroportos, portos resultante, tamén implica uns elevados custes de mantemento e un alto nivel de servizo da débeda e de pagamento dos servizos de asociacións público-privadas. Ao mesmo tempo, a rede adoece de ausencia de interconexións interoperables con outros estados membros e unha escasa integración entre os modos de transporte: portos e ferrocarriles, instalacións aeroportuarias e liñas ferroviarias de alta velocidade, plataformas multimodales, corredores ferroviarios. Por iso, é esencial a realización dunha análise custe/beneficio transparente para cada un dos proxectos de infraestruturas. O Reino de España deberá limitar o seu investimento en infraestruturas aos proxectos para os que exista unha verdadeira demanda e que sexan asequibles tendo en conta os altos custes de oportunidade dos fondos públicos.”

Segundo o Foro económico de Galicia propón un estudo de custo/beneficio para as infraestruturas de máis de 5 millóns de euros de orzamentos.

Tampouco esta recomendación dos economistas se ten en conta.

Os datos de Galiza a respecto das infraestruturas viarias. Máis kms/habitante de Europa, por que continuar construíndo autoestradas?

Galiza ten uns datos de autoestrada por km2 dos máis altos de Europa, moi próximos a Alemaña. Moitos máis kms por habitante que Alemaña e que calquera outro país de Europa. Estamos á cabeza en investimento nunhas infraestruturas cuxa xeración de riqueza nunca foi probado con ningún dato pero que son un bo negocio para as empresas construtoras.

O liberalismo para os demais, para as construtoras papá Estado ao rescate. O pobo paga a ronda

O caso da AP9.  En 1984 pasa a formar parte da Empresa Nacional de Autopistas, que é rescatada con diñeiro público cando estaba en quebra. En 1993, cando estaba saneada foi vendida, por un Consello de Ministros cuxo 80% de ministros están hoxe imputados, por 1900 millóns de euros a Sacyr-Vallehermoso. Por problemas nas súas contas Sacyr-Vallehermoso, cinco anos despois, sen gastar un euro en cemento, revende por 7900 millóns de euros ao Citigroup.

A xestión privada da AP9 fai que suban as peaxes e pase a ser a autoestrada máis cara do Estado.

Agora, sobre esta AP9, o PP anuncia 11 obras cun orzamento de 312 millóns de euros, entre as que está a ampliación de Rande; é dicir, os galegos e as galegas pagaremos estas reforma dunha infraestrutura privada.

Ao tempo, o PP anuncia a construcción dunha autoestrada “gratuíta” (malia que a imos pagar todos) paralela á autoestrada AP9, facendo así competencia a unha AP9 que está a perder usuarios malia que os números de previsión de usuarios son sistemáticamente inflados polos sucesivos gobernos. En todo caso, non pasa nada, posto que se a AP9 vai mal será rescatada con cartos públicos. Naturalmente, esta autoestrada tamén fará competencia ao eixo atlántico de tren.

2 de agosto, Pleno do Parlamento de Galiza, debate sobre a nova Lei de estradas de Galiza.